بايد كرد و به عذرخواهى و ندامت و ملامت خود مشغول بايد شد ، چه بنده به اين مأمور است ، و به اين كه حكمت خداى عزّ و جلّ در آفرينش آن چيست دخل نبايد ساخت ، لاجرم هرچه خداى كند چنان بايد . امّا ما را تابع فرمان مىبايد بود ، ما را به اين نفرموده‌اند كه در معصيت نظر مقصور بر اين داريم كه صنع خداى است عزّ و جلّ و شاد زييم ، ما را به اين فرموده‌اند كه نظر در آن كنيم كه اكتساب بنده است ، و بر آن غم خوريم ، ادب نگاه مىبايد داشت كه در هر باب چنان‌كه فرموده‌اند عمل كنند و فضولى نكنند . اگر مىخواهيد كه نيك‌بخت باشيد ، و اگر از آن نيك‌بختى بىنيازند اينكان ايشان و فضولى هرچه خواهند كنند . مثلا رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم فرمود كه در دين به كسى نگاه بايد كرد كه بيشتر از او است تا غبطه برد ، و در دنيا به كسى نگاه بايد كرد كه كمتر از او است ، تا شكر كند ، اگر كسى عكس اين كند و در دنيا به كسى نگاه كند كه بيشتر از او است و در دين به كسى كه كمتر از او است اگرچه نظر به امرى واقع كرده و خلاف واقعى نينديشيده امّا بد كرده . همچنين امر رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلّم آن است كه چون طاعتى از اين كس به ظهور رسد ، نظر در آن كند كه صنع حق است تا به آن معجب نشود ، و اگر معصيتى و العياذ باللّه به ظهور رسد ، نظر در آن كند كه اكتساب عبد است و بر آن نادم باشد ، اگر كسى عكس اين كند و در طرف معصيت نظر به آن كند كه صنع حق است و در طرف طاعت نظر به آن كند كه اكتساب عبد است نظر نه در امرى كرده خلاف واقع ، براى آنكه در طرف طاعت و معصيت هر دو همين واقع است كه صنع حق است و همين واقع كه اكتساب عبد ، ليكن در هر يك نظر به يكى از آن مىبايد كرد ، چون چنان نكنند نافرمان‌بردارى كرده و زود است كه شقاوت او را دريابد و العياذ باللّه اعاذك اللّه حبيبى و معشر الاخوان اجمعين من خلاف امر اللّه و رسول اللّه و السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته .